Świadectwo z czerwonym paskiem – wyścig szczurów czy nagroda?

Kilka chwil temu przeczytałam na stronie Budząca się szkoła artykuł pod tytułem ” Świadectwo z czerwonym paskiem” jest bardzo interesujący i polecam go waszej uwadze. Zacytuje wam co ważniejsze części:

„Na czym polega problem ze świadectwami z czerwonym paskiem i walką o jak najwyższą średnią? Wiele osób nie widzi niczego złego wyścigu szczurów i w wywoływaniu wrażenia, że ten jest najwięcej wart, kto zebrał najwięcej szóstek i piątek.”

„Często zdarza się, że absolwenci, którzy ukończyli szkołę z bardzo dobrymi wynikami i mogą się pochwalić świetnym świadectwem maturalnym, nie wiedzą, w którą stronę chcieliby w życiu iść, który kierunek wybrać. Nie wiedzą, co dalej robić, bo w szkole nie odkryli swoich silnych stron. Dla mnie to porażka szkoły, bo sukcesu w życiu nie odnoszą ci, którzy w szkole mieli najwyższe oceny ze wszystkich przedmiotów, ale ci, którzy w szkole rozwinęli swoje zainteresowania i pasje! W życiu, jak mówi profesor neurobiologii Gerald Hüther, sukcesu nie odnoszą pilni „wypełniacze obowiązków” (niem. Pflichterfüller), którzy uwierzyli, że drogą do sukcesu jest robienie tego, czego oczekują od nich inni, ale ci, których napędza motywacja wewnętrzna i którzy zgłębiają interesujące ich dziedziny nie dlatego, że ktoś im kazał, ale dlatego, że tego chcą, że ich to interesuje.
Tak więc chodzi tu o zupełnie różne podejścia do nauki. Szkoła, w której największym sukcesem jest wysoka średnia ocen ze wszystkich przedmiotów stawia na motywację zewnętrzną i na sterowanie młodymi ludźmi za pomocą kar i nagród (oceny); szkoła, która za cel stawia sobie stworzenie środowiska umożliwiającego rozwój potencjału każdego ucznia, dostrzega wszystkie bez wyjątku talenty.”

„Problem w tym, że tradycyjny, pruski system edukacji każe im dostrzegać bardzo wąski zakres talentów. Wiele uzdolnień nie może się w szkole ujawnić, a więc nie może być również rozwijana. Szkoły kształcą dziś – podobnie jak w XIX wieku tak , jakby wszyscy mieli zostać profesorami uniwersyteckimi. A co z osobami, które będą kiedyś pisać piosenki, zakładać ogrody, pomagać ludziom starym i chorym, co z talentami tych, którzy zostaną fryzjerkami, mechanikami samochodowymi czy kreatorami mody? Czy ich talenty nie zasługują na to, by mogły być rozwijane w szkołach? Czy można kształcić wszystkich, w taki sam sposób i wymagać od wszystkich tego samego w takim samym czasie?”

„Sukces odniosą w życiu tylko ci, którzy w siebie uwierzą. Dlatego powinniśmy przestać zachęcać młodych ludzi do zbierania samych szóstek i piątek, a skupić się na tym, by w szkole mogli odkryć i rozwijać swoje pasje i talenty. Wtedy i jako nauczyciele i jako rodzice będziemy mogli odejść od roli nadzorców, którzy wciąż muszą pokazywać marchewki lub kijki.
Rozumie to coraz więcej nauczycieli, a efekty innego podejścia widoczne są bardzo szybko. Głównie dotyczy to motywacji.”

Pani Marzena Żylińska swój artykuł okrasza wieloma przykładami z życia wziętymi. Przeczytajcie, wyciągnijcie wnioski, może zmieni on wasze podejście w przyszłym roku szkolnym, a może utwierdzi was w tym, że dobrze myślicie.

Reklamy

Informacje Kolecja
Pełnoetatowa mama, uśmiechnięta optymistka, uwielbiająca prace w ogrodzie czy też ogródku, szycie, haftowanie i takie tam babskie sprawy. Z zachwytem obserwująca jak szybko zmienia się dziecko, fascynatka edukacji domowej.

One Response to Świadectwo z czerwonym paskiem – wyścig szczurów czy nagroda?

  1. Jedno i drugie… Nagroda za wygranie wyścigu szczurów.
    Jest to prosty system zbudowany na stymulowaniu drzemiącej w każdym z nas (a zwłaszcza w dziecku) potrzebie dowartościowania, dążący do uzależnienia psychiki dziecka od systemu dla którego się go „hoduje” – do poziomu maszyny prawidłowo reagującej na hasła klucze do tzw. „kariery” w hierarchii o której rzecz jasna decyduje i steruje ktoś inny, ktoś wyżej postawiony, ktoś ZAWSZE „lepszy” pomimo często widocznych braków nie tylko w samym „wykształceniu”, ale przede wszystkim w podejściu do drugiego człowieka. System ten jest do głębi fałszywy i często niesprawiedliwy, zaś awansowanie w jego hierarchii nie ma nic wspólnego z rozwojem, i wbrew temu co się powszechnie sądzi wcale nie zależy od indywidualnych umiejętności, talentu czy „wykształcenia”… Nawet jeśli co niektórym się wydaje że się rozwijają i pną w górę to tylko jako narzędzia (czesto kosztem czasu dla siebie i rodziny, oraz zdrowia) – wygrywa zawsze wyłącznie kasyno.
    Ta prawidłowość dotyczy przymusowego systemu tzw. „szkoły publicznej” (prywatna zresztą też niewiele się różni, wszak wszystko musi się opierać na „podstawie programowej”) bo w systemie edukacji domowej dobrze wiemy za co nagradzamy nasze dzieci i do czego pragniemy je wychować.

    PS… polecam lekturę http://gabriel-maciejewski.szkolanawigatorow.pl/dlaczego-polska-skazana-jest-na-zagade
    i rzecz jasna książki (również dla dzieci) wydawnictwa „Klinika Języka”. Mała „zajawka”. Hanna Koschembahr-Łyskowska ZIELONE RĘKAWICZKI – zapowiedź książki Kliniki Języka

    Pozdrawiam

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: